Jak pisać dobry blog (part six).

Żeby nie trzymać was dłużej w niepewności od razu przejdę do rzeczy i napiszę tak:

Kiedy zacząłem pisać ten cykl,  a było to już dobre kilka tygodni temu, miałem dla was jedną radę, zamykała  się ona w dwóch słowach:

Jak widzicie przygotowałem ją w formie estetycznej nalepki,  gotowej do przyczepienia magnesem na lodówce. Patrzylibyście na nią codziennie rano sięgając po mleko do porannej kawy i z automatu wasze blogi stawałyby się lepsze.

I tak przez kilka tygodni żyłem sobie w słodkim przeświadczeniu że “coś” dla was mam, zanim zrozumiałem jak beznadziejny był mój pomysł na dobrego bloga.

Bo co to znaczy być szczerym? To znaczy pisać, to co się myśli i w co wierzy. Tylko jak to się ma do opowiadania historii prawdziwej. No cóż… ma się nijak.

W mojej naiwności założyłem, że Ty mój czytelniku jesteś osobnikiem zrównoważonym psychicznie, z właściwym dla dystansem do siebie i innych. A przecież tak niekoniecznie musi być. Powiem więcej- jeśli tak się złożyło,  że czujesz w sobie potrzeba podzielenia się ze światem swoimi najskrytszymi sekretami to bardzo możliwe, że masz potężny problem. Nie mówię oczywiście że go masz, mówię tylko że istnieje taka możliwość, bo w praktyce możliwości są trzy:

1. Zakładasz maskę i z pełną premedytacją wciskasz czytelnikowi kit na temat swojego życia

2. Starasz się być do bólu szczery, jesteś święcie przekonany, że wykładasz się czytelnikowi na tacy, a w rzeczywistości wszystko co piszesz to jedynie projekcje, fałsz, i paranoje nie mające żadnego oparcia w realu.

3. Jesteś szczery,  a Twoja historia jest tak prawdziwa, jak prawdziwa może być tylko szczera prawda.

Moim zdaniem, największa ilość blogów będącymi rodzajem internetowych pamiętników to te z grupy drugiej. Nie wiem czy można stworzyć model charakterologiczny typowego pisacza blogów, ale jeśli tak to prawdopodobnie najwięcej jego cech pochodziłoby od twórców z grupy drugiej.

Kiedy czytam blogi mam wrażenie że 99,9% procent historii tu opowiedzianych to kompletna fikcja. One nigdy nie będą dobrymi blogami. Oczywiście nie chodzi o to, że nie będą miały swojej publiczności. Jasne, że ją znajdą, obrastanie bloga stałymi czytelnikami to zjawisko mechaniczne. W zależności od waszej aktywności netowej będzie ich więcej lub mniej, ale z całą pewnością nawet najgorszy blog będzie ich mieć.

Tak to jakoś jest, że piszący świadomie lub nieświadomie  zakładają różne maski, zupełnie tak jakby bez nich nie byli w stanie nic powiedzieć. Może nawet piszą tylko i wyłącznie po to, by zaistnieć jako ktoś inny. Nie wiem czy to sposób na dowartościowanie, czy może też ucieczka przed tym co na co ,dzień. Wypaczają swoje historie czyniąc je iluzją istniejącą jedynie w ich głowach, a na projekcje i fantazje mogą pozwolić sobie jedynie prawdziwi literaci. Mam nadzieje, że rozumiesz mój drogi czytelniku, że prawdopodobieństwo, iż  to właśnie Ty jesteś wybitnym literatem jest raczej zerowe, tych szukać w blogosferze ze świecą

Pospolitym pisaczom, takim jak ja, nie pozostaje nic innego jak skulić głowę i opowiadać historię prawdziwą, ona obroni się sama, bez względy na to czy mamy dar do opowiadania czy nie.

Kiedy czytam na przykład komentarz polityczny, to przede wszystkim chcę wiedzieć co się stało, jakie będą konsekwencje i czy to dobrze, czy źle . Mam gdzieś lęki i uprzedzenia komentatora prawicowego, lewicowego czy jakiegokolwiek innego. Podobnie jest z blogami, nie interesuje mnie co piszący myśli o samym sobie, ja chcę wiedzieć jaki jest naprawdę.

Bo blogopisanie jest jak Big Brother. Ci co czytają chcą przy pomocy wirtualnej rzeczywistości wejść w rzeczywistość realną, chcą wiedzieć, o naprawdę się w niej dzieje.

Więc dajcie im to. Odrzyjcie wasze historie z upiększeń i ozdobników, wyciągnijcie je takie jakimi są. Wiem, że nie wszystkim z Was to się uda, bo albo to wszystko co przesłania waszą historię, co jest jedynie zbędną nadbudową, dla was będzie jej integralną częścią, albo też nie jesteście w stanie opowiedzieć jej w sposób uczciwy, bo nie potraficie zmierzyć się rzeczywistością.

Tak więc moja rada dziś brzmi:

Bądźcie  szczerzy – jeśli potraficie. A jeśli nie, to też się nie przejmujcie, blogosfera to naprawdę piękne miejsce, bez żadnych konsekwencji można tu napisać każdą bzdurę

Tak więc bądźcie szczerzy,  piszcie o tym co w Was… o czymkolwiek piszecie bądźcie szczerzy lub… starajcie się być.

Pewnie myślicie że to już koniec… otóż nie, czekają was jeszcze conajmniej dwie części.